ҚАҚПАҚЫЛ
зат есім. 1. ойын. Бес не жеті асықты [ тасты ] қол сыртымен қағып ойнайтын балалар ойыны. 2. ауыспалы мағына. Біреулерден көрген түртпек, қақпай. Қақпақылға салды. а) Қағытып тиісті, сөзбен ілгіштеді. ә) Ойнатты, әлек қылды. Қақпақылға түсті. а) Әркімге бір ауысты, қолдан-қолға өтті. ә) Қиыншылық көрді, әр нәрсені көрді. Қақпақыл етті [ қылды ]. Ойыншық көрді, қағытты; біреуді қаққыға ұшыратты, зәбір-жапа шектірді. Қақпақыл [ етіп, қылып, ғып ] ойнады. а) Білгенін істеді, әлек қылды. ә) Допты қақпақылдап, емін-еркін тепті.