КІТАБИ
[ араб тілі. ] сын есім. 1. Кiтапқа тән, кітаптық. 2. Ауызша тілге емес, жазбаша тілге ғана қатысты. Кiтаби ақын. әдеб. Шығыс әдебиетінің араб, парсы, түркi тілдес халықтар поэзиясының озық үлгілерін өзінше жырлап, қазақ арасына таратып отырған, шығыс тілінде шыққан кітаптар сюжетін қайта өңдеп, қиссадастандар шығарған ақын-жыршы. Кiтаби білім. Нағыз өмірден қол үзген, кітапқа ғана сүйенген білім. Кiтаби лексика. лингвистикалық. а) Жазба әдеби тілгетән, әдеби тілдік сипаты бар лексика. ә) Өткен дәуірдегi жазба әдеби тіл дәстүрінде қолданылған сөздер. Кiтаби тіл. лингвистикалық. а) Жазба әдебиетте өзіне тән тілдік дәстүрi қалыптасқан әдеби тіл үлгісi. ә) Ертедегi жазба мұраларға тән стиль. б) лингвистикалық. Жиырмасыншы ғасыр басындағы төңкерістен бұрынғы жазу дәстүрі бар Орта Азия халықтарының жазба әдеби тілі.