КҮМӘН
[ ир. ] зат есім. Сенбеуден туған сезік ті ой, шүбә, күдік. Күмән болды. Сезік тудырды, дұрысбұрыстығы шүбәлі, неғайбыл деген ой тудырды. Күмәнға салды. Күмән тудырды, сенімсіз деп пікір қалыптастырды. Күмән жоқ. Күмәнсіз, анық, айқын. Күмән келтірді. Сезіктенді, күдіктенді. Күмән келтіру. Сенбеу, иланбау, нанбау. Күмән кесті. Күмән келтірді. Күмәнмен қарады. Сенбестікпен қарады, күдіктенді, шүбәланды. Күмәні жоқ. а) Даусыз, сөзсіз, еш шүбәсіз. ә) Сөз жоқ, дау жоқ, талас жоқ. б) Күдік, секем, шүбә жоқ. Күмәні қалмады. Күдігі сейілді, секемі тарқады.