КӘР
зат есім. 1. Қаһар, ашу, ызбар. 2. Қиыншылық, таршылық. Кер жіберді. Айбат шекті. Кәр етті. Қатуланды, ашу шақырды, қаһарланды. Кәр көрсетті. Қаһарын шашты, айбаттанды. Кәр қылды. Күш көрсетті, ашуға мінді, айбат шекті, ашуы келді; қаһарлы айбат көрсетті. Кәр қысты. Ашу-ыза кернеді. Кәрі қатты. Ашуы ызғарлы. Кәріне мінді. а) Қатуланды, қаһарланды, ашу шақырды. ә) Күшіне мінді, күшейді. Кәріне ұшырады. а) Қаһарына кездесті, ашуына тап болды. ә) Қарғысы атты, наласына қалды. Кәріне ілігу. Қаһарына тап болу. Кәрін қайтарды. Жуыпшайып, ашуын басты. Кәрін төкті. а) Қатты ызаланды, қаһарланды. ә) Қатты суытты, борандатты. Кәрін тікті. Қатуланды, шүйілді. Кәрі ызғарлы. Сұсты, ашуы қатты.