ЖҰҒЫМ
зат есім. 1. Астың, тағамның, не мал жейтін шөптің құнарлылығы, нәрлілігі. 2. сөйлеу. Ыдыстың түбіндегі жұқпа қалдық; жұғын. Жұғымы бар. Икемді, епті, қыры бар. Жұғымы [ кісіге, адамға жұғымы ] жоқ. Сүйкімсіз, епсіз; кісімен қарымқатынасы шамалы, жұғымсыз.