ЕП
зат есім. 1. Икем, ыңғай, бейім. 2. Айлатесіл, едіс, амал. 3. Жөн, лайық, лазым. // Дел, сай. Ебі бар. Епті, икемді. Ебі жоқ. Икемсіз, епсіз, орашолақ. Ебі кетті [ қашты ]. Сасыпсасқалақтап берекесі кетті, икемсізденді. Ебін тапты. а) Орайын, ретін келтірді, қалауын тапты. ә) Амалын келтірді, істің жөнін, қисынын келтірді. Епке көнді. Ыңғайға жүрді, айтқанды істеді. Еп қылды. Лайық көрді, амал жасады.