ИКЕМ
зат есім. 1. Бейім, ыңғай, еп. 2. психол. Адам мінезқұлқында туа біткен немесе жүре пайда болған дағды. Икем тұрды. Бейім болды, епті болды. Икемге келді. а) Ыңғайға көнді, көндікті. ә) Ымыраласты, тіл тапты, келісті. Икемге келтірді. Көндірді, айтқанына иліктірді. Икемге көнді. Ыңғайға келді. Икемге көндірді. Ыңғайға келтірді. Икемін кетірді. Мазасын алды, дегбірін қашырды. Икемі кету. Мазасыздану, дегбірі қашу, жайсыздану.