БҰЛАУ
1омоним зат есім. 1. Күннің, ыстық құмның т.б. қызуы, ыстығы. 2. Ауырған жердi ыстық бумен булайтын халық емi. Бұлау болды. Әбден терледi, шып-шып тер шықты. Бұлауға түскендей. Әбден терлеген, қара тер болған. Бұлау тер. Бұлаулағанда шығатын ащы тер.