ТОҚЫМ
зат есім. этнографиялық. Аттың арқасына ер батпау үшін екі қабат киізден ыңғайлап пішіп, сыртын мата немесе былғарымен қаптап, кейде өрнектеп сырып, айнала шетін көмкеріп жасайтын ер-тұрман жабдығының бірі. Тоқым тарту. жергілікті сөз. Жетім құлынды өзге биеге телу. Тоқымы кеппес. Үздіксіз жортуылда болған, әккі. Тоқымы кеппес [ кеппейтін ] ұры. Кәнігі ұры, барымташы. Тоқымын бауырына алды. Бұлқан-талқан болды, шала бүлінді, тулады. Тоқымын кептірмеді [ құрғатпады ]. Үздіксіз жортуылда болды.