ПЕНДЕ
[ ир. ] зат есім. 1. Тірі жан, адам, кеудесінде жаны бар тіршілік иесі. 2. діни. Құдайдың құлы. Пенде болды. а) Мүсәпір, кіріптар жайға түсті. ә) Қолды болды, тұтқынға түсті. Пенде қолы тимеген. Ешкім тимеген, таза. Пенде қылды. Бағынышты, тәуелді етті. Пенденің тілін алмады. Жан адамды тыңдамады, ешкімнің сөзін құлағына ілмеді.