ОРНЫҚСЫЗДЫҚ
зат есім. 1. физикалық. Табиғаттағы не техникадағы қозғалысты сипаттайтын дифференциалдық теңеулердің қозғалушы жүйеге қатысы тұрғысынан тұрақсыз көрінісі. 2. психол. Жүйке клеткасы не функциялық құрылымның уақыттың бір өлшемінде бұрмаламай бере алатын импульстерінің ең көп саны.