ОЙЫҚ
зат есім. 1. Мұздың, жердің ойылған жері. 2. Мата сияқты көлемді заттың бір бөлігін ойып кесіп алған тұсы, дөңгелене ойылған кесік. 3. этнографиялық. Малдың құлағына салынатын еннің бір түрі. 4. кен ісі. Жерасты қазбасында бір немесе екі жағынан оған жанаса біткен пайдалы қазылымды қазып алғанда пайда болатын кеңістік. 5. жергілікті сөз. Үйдің қабырғасында ыдыс-аяқ қою үшін жасалатын қуыс, тауша. Ойық тілік ен. этнографиялық. Тілік еннің бір түрі.