МАЗА
[ ир. ] зат есім. Тыныштық, дамыл. Маза берген жоқ [ бермедi ]. Мазалады, тыным бермедi, дамыл көрсетпедi. Мазаны алды [ кетірді ]. Тынышын алды, маза бермеді. Мазасы болмады [ қашты, кетті ]. а) Өзін жайсыз сезінді. ә) Дегбірі қашты, мазасызданды. Мазасы жоқ. Көңілсіз, шырқы бұзылған. Мазасы кетіңкіреді. Жайы болмады, делсал болды. Маза тапты. Тынышталды, тыншыды.