ҚОРҚЫНЫШ
зат есім. 1. Бір нәрседен жүрексініп сескенгенде, шошынғанда пайда болатын сезім; қауіп-қатер, үрей. 2. психол. Индивидтің биологиялық не әлеуметтік тіршілігіне қатерлі жағдаяттарда туындайтын эмоция. Қорқыныш кіргізді. Қорқытты, үрейлендірді. Қорқыныш қысты. бейнелі сөзқолданыс. Қатты қорықты, зар қақты. Қорқыныштан арыла алмады. Ұзақ уақыт үрейленіп жүрді, өз-өзіне келе алмады. Қорқыныш ұялады. бейнелі сөзқолданыс. Үрейленді, сескенді.