КҮС
1омоним зат есім. 1. Ыстықсуықтан, күтімсіздіктен теріде пайда болатын қатпар-қатпар, сатпақ кір. // Кір, лас, жуылмаған. 2. Қажалу, ойылудан көбіне алақан, табан терілерінің қалыңдауы; қасаң, мүйізгек. Күс басты. Күс пайда болды, күстенді. Күс [ күстi ] білек. бейнелі сөзқолданыс. Қиыншылықты көп көрген, өмірдің азабын тартқан адам.