КЕРДЕҢ
сын есім. Менмендігі күшті, керенау, паң. // Ақылсыз, зердесіз, керенау адам. Кердең басты. Маңғазданып, шірене басты, дандайсып жүрді. Кердең кетті. Өзге жұртты менсінбеді, шалқыды, жұрттан алабөтен болды. Кердең қақты. Ойқастады, өзін паңданып, менменсіп, дөрекі ұстады. Кердең қораз. поэтикалық. Тәкаппар, кеуде керген. Кердең мойын. Бірбет, тоңмойын.