КЕЖЕГЕ
зат есім. Бастың желке жағы; шүйде, қарағұс, мойын. Кежегең кесілгір! қарғыс. Желкең қиылғыр. Кежегесі кейін [ кері ] кетті. Мойны жар бермеді, ерінді. Кежегесі кейін [ кері ] тартты. а) Жалқауланды, ерінді, еш нәрсе істегісі келмеді. ә) Тартыншақтады, тартынды. Кежегесі кейін тартты [ кетті ]. Жалқауланды, ерінді, ештеме істегісі келмеді.