ЖҰДЫРЫҚ
зат есім. 1. Саусақты тегіс бүгіп жұмғандағы қолдың жұмылған басы. 2. ауыспалы мағына. Тоқпақ, соққы; таяқ. Жұдырық ала жүгірді. Ұрмақшы болды; күш көрсетті. Жұдырық басындай. Жұдырықтың үлкендігіндей, жұдырықтай. Жұдырық білесті. Дөңайбат көрсетті, кіжіңдесті. Жұдырық жеді. Соққыға жығылды, таяқ жеді. Жұдырық жұмсады. Соқты, ұрды, сабады. Жұдырық көрсетті. Күш көрсетті, өктемдік жасады. Жұдырық түйді. Кіжінді, құртпақшы болды, қорқытты. Жұдырықтың [ ит тепкінің, қамшының ] астына алды. Аямай төмпештедi, жұдырықтап соқты, аяусыз тепкіледi, қамшымен сабады.