БУЫНСЫЗ
сын есім. 1. Буыны жоқ. 2. Жансыз, өлi. 3. Майысқан, бұралған. Буынсыз бармақ. бейнелі сөзқолданыс. Домбыраны асқан шеберлікпен тартатын күйшінің қолы, саусақтары туралы. Буынсыз жер. Орынсыз, жөнсіз жер. Буынсыз жерге пышақ ұрды [ салды ]. Жөнi келмес жерде бір нәрсенi қолқалап сұрап әуреледi, қинады; орынсыз талап, жөнсіз тілек қойды. Буынсыз тіл. Шешен сөз, шебер тіл.