ӘН
[ ир. ] зат есім. 1. Шағын өлең мәтіндерін шырқатып айтуға арналған әуен. 2. музыкалық. Поэтикалық және музыкалық бейнелердің бірлігінен туған вокалдық музыканың бір түрi, халық арасында кең тараған музыкалық жанр. 3. ауыспалы мағына. Сайрағыш құстардың әдемi дауысы, үнi. Ән бастады. Бiріншi болып ән айтты. Әнге басты. Ән салды, әндеттi. Әнге қосты. Әнмен айтты. Әнге қосылды. Айтылып жатқан әнге ердi, қоштады. Ән өлеңi. әдеб. Әнге арнап жазылған, әнмен айтылатын өлең, әдебиеттануда поэзиялық жанрдың саласы. Ән сазы. Ән музыкасы, әуезi. Ән салды [ айтты ]. Өлеңдi әуендетіп айтты. Ән шырқады. Тамылжыта ән салды. Әніне басты. Ескi әдетіне қайта түстi.