ӘБІГЕР
[ ир. ] зат есім. 1. Әуре-сарсаң, әуре, әлек. 2. Мазасыз, әуре, беймаза. 3. Абыр-сабыр, қарбалас. Әбігер болды. Әлекке түстi, әбігерлендi, әуре болды. Әбігерге салды [ түсірдi ]. Әуреледi, әлекеттi. Әбігерге түстi. Әурелендi, әлек болды. Әбігер еттi [ қылды ]. Әуреге салды, әуреледi, әуреге түсірдi. Әбігер шектi. Бейнетке түстi, азап көрдi. Әбігерін шығарды. Мазасын алды, әуреледi, әуреге салды. Әбігерi шықты. Мазасы кеттi, әуреге түстi.