ШҰБЫРЫНДЫ
1омоним зат есім. 1. Аумалытөкпелі заманда еліненжерінен ауып шұбаған күй, жағдай; босқыншылық. // Босқан, тентіреген, қайыршыланған. 2. Төрт түлік малдың шұбырып, ұзыннан-ұзақ, бірінің соңынан бірі ілесе жайылған шоғыры. Шұбырынды болды. Мал өрістей алмады; бір жерге тұрақтамады, шұбырып жүре берді. Шұбырындыға ұшырады. Шұбырып, бірінің соңынан ілесіп, дұрыс жайылмайтын күйге түсті.