СЫПЫР
зат есім. жергілікті сөз. Топалаң, қарасан. Сыпыр алғыр! қарғыс сөз. Қара малға, сиырға айтылатын қарғыс.
зат есім. жергілікті сөз. Топалаң, қарасан. Сыпыр алғыр! қарғыс сөз. Қара малға, сиырға айтылатын қарғыс.
= етістік. 1. Үй ішін, қора-қопсы, көшені қоқыр-соқыр, шаңтопырақтан сыпыртқымен тазарту. 2. Бір нәрсені ысыру, серпіп түсіру. 3. ауыспалы мағына. Қалдырмай, сыпырып-сиыру, жинау. 4. Алып тастау, сыдыру. 5. Киімін жалаңаштанып шешу. 6. Жұлып алу, ағыту, босату. Сыпырып алды [ әкетті ]. а) Күштеп, зорлап алды, тартып әкетті. ә) Киімін тыр жалаңаш қылып шешіп алды.