МІН
зат есім. Бір нәрсенің бойындағы кемшілік, кем-кетік. Мін жоқ. Кемшілік жоқ, мінсіз. Мін көрді. Кемшілік деп санады. Мін [ мінін ] қазды [ терді ]. Мін іздеді, кемшілік табуға тырысты. Мін қылды. Кінә артты, кінәлады. Мін таққызбады. Кінә тақтырмады, арттырмады, тура жүрді. Мін тақты. Кінәлады, айыптады. Мін тапты. Кемшілігі бар деп санады, көңілі толмады. Міні бар [ болды ]. Өзі айыпты, жазықты деген мағынада. Мiнін айтты. Кемістігін бетіне басты, сынады. Мінін бетіне басты. Кемшілігін көзіне айтты, аямай сынады. Мінін жасырды. Кемшілігін айтпай, бүркемеледі.