МӘЖНҮН
[ араб тілі. ] сын есім. Есуас, жынды [ Қазақ халық ауыз әдебиетінде аттары белгілі Шығыста өткен Ләйлі-Мәжнүн, Фархад-Шырын, Жүсіп-Зылиха, Бахрам-Күләнда, Сейпілмәлік-Жамал, Бозжігіт-Қарашаш, Зизді-Қорлығайын – жеті ғашықтың ішінде Ләйліге ғашық болған сыңары, ғашықтығының тереңдігі, күштілігі соншалық, сүйіктісіне қосылу жолында көрген азаптарынан есінен адасып қалатындықтан, ғашықтық дертін тартқандарды да Мәжнүн деп атап кеткен ]. Мәжнүн қылды. Ғашық етті, махаббаттан қайғы шектіріп, есінен айырды.