ҚЫН
зат есім. этнографиялық. 1. Қанжар, пышақ, кездік сияқты өткір құралдарды салып жүру үшін ағаштан, былғарыдан жасалған қап. 2. Ұстараның қабы. 3. Қынап, қылыштың қабы. Қынға қол салды. Қаруланды, қолына қару алды. Қында жатып қор болды. бейнелі сөзқолданыс. Еш пайдаға жарамай, іске тартылмай уақыты босқа өтті, құр бос азыптозды. Қыннан қанжар суырды. бейнелі сөзқолданыс. Намысын қарумен, күшпен қорғады.