КӨМЕКЕЙ
зат есім. сөйлеу. 1. Көмей. 2. ауыспалы мағына. Адамның ішкі ойы, көңілі. Көмекейге бүктеп салды. Қылғытып, жалмап жұтты. Көмекейдегi көмескінi болжады. Бiреудің ойындағысын, айтпағанын шамалады. Көмекейі бос. Бірдеңе алудан бас тартпайтын. Көмекейі көрінді. Ойы белгілі болды.