ДАУЫЛ
зат есім. 1. Шаңдатып, борандатып, алай-дүлей қып, қатты соғатын жел. 2. Ауыртпалық, қиыншылық. // ауыспалы мағына. Асқақ, екпіндi. Дауыл боран. Шаңдатқан, борандатқан, алай-дүлей осқырған жел. Дауылға [ боранға, жауынға ] ұрынды. Жауыншашынның астында қалды, ауа райының жайсыздығына ұшырады. Дауыл қуды. Дауылдың күшімен ықты. Дауыл соқты. а) Қатты жел, боран болды. ә) ауыспалы мағына. Қиыншылық заман туды. Дауыл тигендей [ соққандай ]. Дауыл соғып өткен сияқты, астанкестең, ұйқы-тұйқы. Дауыл тұрды [ көтерілдi ]. Қатты жел, боран басталды. Дауыл үйірдi. ауыспалы мағына. Ашулы мінезіне басып, жаншыды.