ДАУА
[ араб тілі. ] зат есім. 1. Ем, шипа. 2. Амал, айла, лаж. Дауа бар ма [ дауа болмас ]. Бөгет, тоқтау жоқ, амал жоқ. Дауа болды. а) Ем, шипа болды. ә) Сылтау, себеп болды. Дауа жоқ. Шара жоқ, ем жоқ, лаж жоқ. Дауа еттіру. ескi кіт. Жарыққа шығару. Дауа [ ем ] қонды. Емдомы дарыды, тәуір болып кетті. Дауа қонбады. Емдомы дарымады, аурудан айықпады. Дауа тұтпады. Батылы жетпедi. Дауа тіледi. Көңіліне медет, шипа iздедi. Дауасы жеңіл. Амалы оңай. Дауасы табылды. Емi, шипасы табылды.