БҰЛБҰЛ
[ ир. ]. зат есім. 1. Ормантоғайда болатын торғай тұқымдас, қоңырқызғылт түстi даусы әдемi, кішкене әншi құс; сандуғаш. 2. зоологиялық сөз. Торғай тәрізділер отрядының сайрауықтар тұқымдасына жататын әншi құс. 3. ауыспалы мағына. Дауысы әдемi, сазды, әншi. 4. ауыспалы мағына. Ақын, жыршы, өлеңшi; тілге шешен, сөзге жүйрік адам. Бұлбұлдың аздығын пайдаланып, сарышымшық той бастады. бейнелі сөзқолданыс. Шын өнерлі, беделдінің орны ойсырағанда олардан төмендер, оларға жете алмайтындар күшейді. Бұлбұл көмей. Нәзік үнді, дауысы бұлбұлдай сайраған, асқан әнші. Бұлбұл қағып жүргіздi. Кiсінің көңілін шат қылып, мерейін тасытып шаттандырды, риза еттi. Бұлбұл құсы. Бұлбұлша сайраған ақын, бұлбұл көмей. Бұлбұл ұшты. Ғайып болды. Бұлбұл үндi. Бұлбұлдың үніндей әдемi, әсем, сазды.