ЫРЫҢ-ЖЫРЫҢ
зат есім. 1. Адамдар арасындағы бас араздық, кикілжің, ұрыс-талас. 2. Керіс, тартыс, у да шу, айқай-ұйқай, шаң-шұң, берекесіздік. Ырың-жырың болды. а) Ұрысып керісті, берекебірлік қашты. ә) Берекесі кетті, сиырқұйымшақтанды, шырқы бұзылды.