ҰШТЫҚ
зат есім. 1. Бір нәрсенің ұш жағы. 2. ауыспалы мағына. Бір нәрсенің кішігірім бастамасы, шетпұшпағы. Ұштығына шыға алмады. Шегіне жете алмады, шешімін таппады. Ұштығын шығарды. Шетжағасын білдірді. Ұштығы түгіл, пұштығы да жоқ. Ештеңесі де жоқ, аты түгіл заты да жоқ деген мағынада.