УАЙЫМ
[ араб тілі. ] зат есім. Адамның жан дүниесіндегі сағынышпен, рухани мұқтаждықты сезінумен байланысты құлазу, қайғыру сезімі; мұң. Уайым жеді. Қатты қайғырды, уайымдады. Уайым қылды. Уайымдады, қатты қапаланды. Уайымнан құр етпеді. Қапаландырды, уайымға салды. Уайым ойлады. Уайымдады, қайғырды. Уайым табы кетті. Сары уайымынан арылды, жадырады. Уайым тиді. Уайымға батты, уайымдады. Уайым шекті. Уайымдады, қайғы ойлады.