ТЫШҚАҚ
зат есім. 1. Малдан адамға, ауырған адамнан сау адамға жұғатын өте жұғымтал іш ауруы. 2. қара п. ауыспалы мағына. Қолынан іс келмейтін нашар, жаман адам. Тышқақ лағы жоқ. қара п. Бір де малы жоқ, дүниеден жұрдай. Тышқақ лақ бітпегенқарап. [ байламаған ]. Мал бітіп көрмеген, түгі жоқ, жарлы. Тышқақ тиді. іш ауру келді. Тышқақ тиді. іші өтті, тышқақтап ауырды.