ҚҰЙЫН
зат есім. 1. Ауаның жер бетінен топырақты, қарды, суды үйіре көтеріп, айналмалы қозғалып, ұйтқи соғатын екпіні қатты жел. 2. техникалық. Техникада ауаны тазарту мақсатымен шаңды ұстау үшін немесе сулы ортада түрлі диаметрлі түйіршіктерді ірілік фракцияларға бөлуде қолданылатын құбылыс. Құйын боп [ болып ]. Көз ілеспей, жылдам, тез. Құйын соққандай. Ұйқы-тұйқы, астан-кестен, алай-түлей.