ҚАРҒЫ
зат есім. 1. этнографиялық. Иттің мойнына тағатын былғарыдан, металдан не киізден жасалған жабдық; қарғыбау. 2. көнерген сөз. Ертеде лауазымды кісілердің мойнына тағатын медальон тәрізді алқасы; лауазым белгісі.
зат есім. 1. этнографиялық. Иттің мойнына тағатын былғарыдан, металдан не киізден жасалған жабдық; қарғыбау. 2. көнерген сөз. Ертеде лауазымды кісілердің мойнына тағатын медальон тәрізді алқасы; лауазым белгісі.
= етістік. 1. Секіру, ырғу. 2. ауыспалы мағына. Өмірден керегін қарбытып алу, қызметтен жоғарылау. Қарғып тұрды. Тез, шапшаң, ұшып тұрды, ыршып тұрды.