ҚАРАКӨЛЕҢКЕ
зат есім. Қараңғылық түсіп, айнала көмескі тартқан кез, апақ-сапақ мезгіл. Қаракөлеңке тартты. Күңгірттенді, қарауытты, көмескіленді.
зат есім. Қараңғылық түсіп, айнала көмескі тартқан кез, апақ-сапақ мезгіл. Қаракөлеңке тартты. Күңгірттенді, қарауытты, көмескіленді.