КЕБІРТЕҢсын есім. 1. Беті қабыршықтанып қатқан, сорланған (жер, топырақ); кебіртек. 2. ауыспалы мағына. Қарлыққан, тамағы құрғаған, кебірсіген. Кебіртең тартты. Құрғады, дегдіді, кебе бастады.