ЖЕТІМДІК
зат есім. 1. Әкешешесіз қалушылық, жетім болушылық. // Жасқаншақ, батылсыз. 2. ауыспалы мағына. Жалғыздық, қамқоршысыз қалушылық. Жетімдік таісіретін [ тауқыметін ] тартты. Жетімшіліктің, жоқшылықтың ауыр азабынбасынан өткізді. Жетімдіктің арқаны кесілді. Жоқшылықтан, жетімдіктен құтылды, көзі ашылды.