БАЙЛЫҚ
зат есім. 1. Жиналған дүние, мол дәулет, мал-мүлік, қазына. 2. Бiр нәрсенің мол қоры, көзi; молшылық. Байлығы асты. Дәулетi молайды, байыды. Байлығы жүрдi. Малының, байлығының күшi-мен жұртты алды, байлығымен жұрт қаратты. Байлығы тасыды. Молшылыққа кенелдi. Байлыққа батты [ бөктi, малтыды ]. Мол дүниеге кенелдi.