АҢҚАЙ1омоним = етістік. 1. Заттың жабылмай, бос, ашық қалуы. 2. ауыспалы мағына. Күтпеген жерден аяқастынан болған iске, тосын жайға аң-таң болу, аңыру, аңтарылу. Аңқайып аузын ашты. Таңырқады, аңырды.