ТҰНБА
зат есім. 1. Сұйық заттың түбіне түскен қойыртпағы; шөгінді. 2. Шөптің т.б. заттардың қайнатылып тұндырылған сұйығы, сұйық астың тұнып қалған тұнығы. Тұнба кен орындары. кен ісі. Таужыныстарының қалыптасуы кезінде пайда болған кен шоғырлары. Тұнба өткел. Өзеннің таяз әрі тұнық, тасты жері.