ТҰМСЫҚ
зат есім. 1. Жанжануарлар мен адам баласының ауыз мен мұрнының орналасқан жері. 2. геог. Тау етегінің, жонының айнала берісіндегі мүйіс немесе сүйірленбеген жағы, иіні. 3. Аяқкиімнің ұшы, бас жағы. Тұмсығы батпады. Кiре алмады. Тұмсығын бұзды. а) Аузымұрнын қан қылды, қол жұмсады, соққыға жықты. ә) Ұрыста жеңдi, жауды талқандады. Тұмсығын көтерді. Тәкаппарланды, менсінбеді. Тұмсығы тасқа тиді [ тұмсығын тасқа соқты ]. Жолы болмады, беті қайтты.