ТОБЫҚ
зат есім. 1. анатомиялық. Адамның табаны мен жіліншігін байланыстырып тұратын дәнекер сүйек. 2. Малдың ортан жілігі мен асықты жілігінің түйіскен жеріндегі сан етінің сіңіріне орналасқан үшбұрышты жұмыр сүйек. Тобығынан келмейтін. Тең түсе алмайтын, тең емес. Тобық жұту. этнографиялық. Жас жігіттің жолым болсын, бақ қонсын деген ырыммен кішігірім тобықты өңешінен өткізіп жіберуі. Тобық жұтқандай. Тым-тырыс, жым-жырт, селт етпей. Тобық ойнады. этнографиялық. Жас қызкеліншектер мен жігіттердің бір-біріне тобық беріп, күтпеген жерде қайта сұрап, ұту ойыны. Тобықтан қақты. Қысастық қылды, опасыздық жасады.