САРСАҢ
зат есім. Әуре, әбігер, сергелдең. // Әбігерге түскен, әбден титықтаған, сергелдең болған. // Қорқақ, үркек, сасқалақ (адам). Сарсаң болды. Әуреленді, әбігерленді. Сарсаңға салды. Әбігерге түсірді, әуреледі. Сарсаңға түсті. Әуреленді, сабылды, сергелдеңге түсті. Сарсаң етті [ қылды ]. Әуреге түсірді, сабылтты, әбігерледі.