ҚУҒЫН
зат есім. 1. Қуып келе жатқан адам (топ). 2. Қуушылық, қуу әрекеті; біреуді қуғандық. 3. ауыспалы мағына. Біреудің соңына түсушілік, қудалаушылық. Қуғынға салды. Қудалады, соңына түсті. Қуғынға түсті [ ұшырады ]. Қудаланды, қуғын көрді. Қуғынға ұшыратты. Қудалады, соңына түсті. Қуғында болды. Қуғында жүрді, қуғын көрді. Қуғында жүрді. Қудаланды, қашыппысып күн көрді. Қуғын көрді. Қудаланды, қуғынға түсті, қуғындалды. Қуғын салды. а) Соңынан қуғын жіберді, қуды. ә) Қудалады, соңына түсті.