ӨНЕГЕ
зат есім. 1. Адамдардың бір-біріне, қо- ғамға деген қарымқатынастарын анықтаған- да байқалатын тәлім-тәрбие, жиынтығы. 2. Ұлағатты адамдардың ұрпаққа көрсететін үлгісі. Өнеге алды [ тұтты ]. Үйренді, үлгі алды. Өнеге бердi. Үлгi болды, өнеге көрсеттi. Өнегесін ұстады. Тәлім-тәрбие алды. Өнеге тұтты. Үлгі етті, өнеге санады.