ҚҰБЫЖЫҚ
зат есім. 1. м и ф. Табиғатта бар жанжануарлардың ешқайсысына ұқсамайтын қорқынышты бейнелі (бірнеше басты, жалғыз көзді т.б.) мақұлық. 2. ауыспалы мағына. Қорқынышты зат, шошынарлық нәрсе. Құбыжық болды [ болып көрінді ]. Қорқынышты әсер етті; шошытты. Құбыжық көргендей. Қатты үркіп, шошынып. Құбыжық көрді. а) Қорықты, шошынды. ә) Ерсі көрді, ұнатпады. Құбыжық көрінді. Қорқынышты болды, үрейлендірді. Құбыжық қылды [ етті ]. Қорқынышты етіп көрсетті. Құбыжық қып [ етіп ] көрсетті. Қорқынышты етті, жағымсыздандырды.